Czas starości

Ludzie starsi często nie mogą się pogodzić z tym, że ich starość odbija się na twarzach, że widać ją w siwych włosach, w zmarszczkach, pochylonej sylwetce.

Jednak piękno człowieka tkwi zupełnie gdzie indziej, a mianowicie w uśmiechu i pogodnym serdecznym spojrzeniu.

Pamiętajcie, że piękno człowieka – tego młodego i tego starego jest w sercu, w Jego pokoju i dobroci, w życzliwości, w pozytywnym nastawieniu do drugiego człowieka i do świata. Bo przychodzi taka chwila w życiu każdego człowieka, że nie pomagają już kosmetyki czy piękne stroje, i jeśli chcesz być pięknym to trzeba pamiętać, że żródłem tego piękna jest jego szlachetne serce. Na modlitwie, w relacji z Panem Jezusem, każdy może sobie wyrobić takie szlachetne serce, pogodę ducha, radość życia, które sprawiają, że życie stanie się piękne i nabierze nowego sensu.

Nikt z nas nie  może do końca zrozumieć okresu starośći, która jest nieodłącznie związana z cierpieniem, samotnośćią, opuszczeniem, bezsilnośćią. Jednak czasami jedno słowo DZIĘKUJĘ…, dziękuję za starość, za chorobę, za krzyż….sprawia, że ten czas starości, od którego przecież nikt z nas nie ucieknie, staje się „słabszy”, lżejszy, bardziej ludzki. Bo często nie sam krzyż jest ciężki, ale właśnie ucieczka od krzyża, narzekanie na krzyż i przeklinanie krzyża staje się nieznośne. Przyjęcie krzyża z pokorą, pogodzenie się z krzyżem podziękowanie za krzyż, sprawia, że staje się on błogosławieństwem i łaską.

Kościół od początku mówi, że ludzie starsi są prawdziwym skarbem kościoła.

Bo to Oni za ten kościół najwięcej się modlą, za ten kościół najwięcej cierpią i ten kościół materialnie wspierają.

Dlatego dobrze, że jest Radio Droga w którym można poprzez modlitwę różancową spojrzeć na ten ” Czas starości ” i uczynić go bardziej pożytecznym.

Pozdrawiam

Zosia

P.S. Czekam na listy od Państwa.